ساعت شنی زمان
ساعت ٤:٤۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱/٢٤  
 

 

چندی قبل سریالی در صدا و سیما  پخش  شد  با نام   "ابن سینا "  سریال خوب و

جالب توجهی در  باب  سرگذشت  این  اندیشمند  بزرگ  بوده است.

 یکی  از  صحنه ها (نکات )  ویژه  برای  من   صحنه ای بود  که  یکی از شاگردان  شیخ 

 در اول صبح  در زمان دیدن خادم  مکتب   از استراحت و خواب شیخ  پرسید  که خادم 

گفت شیخ  دیشب  خواب بسیار کمی داشتند (2-3 ساعت )   و  وقتی به استراحت

بیشتر  اصرار کردم  شیخ  پاسخ  داد :      وقت (عمر ) بسیار کوتاه  است ! !

 انهم ابن سینا 

 - بعضی  وقتها  که فضای فکر و اندیشه  مرا از  گاری زمان  پیاده  و سوار  بر  قطار  

سریع السیر  زمان میکند

- بعضی وقتها  که میتوانم معنی  گذر  زمان و عمر  را  از  لابلای  غبار  زندگی  حس  کنم

-  بعضی  وقتها  که  تصور  و  تجسم  ساعت شنی  زمان  برایم  سهل  میشود 

  به  تهیدستی و  کم بهره مندی (یا کوتاهی ) خود  و  بسیاری از انسانهای  مثل خود

(علیرغم همه فرصتها و  قابلیتهای  خدادادی)   و پاسخی که ندارم !   می اندیشم

واقعا  اگر محاسبه میزان  مطلوبیت  و مفید بودن زمان و عمرمان  را به  خود ما واگذار کنند  

چه  نمره ای  به  خود خواهیم داد؟

اگر ساعت زمان را در همین لحظه  برای ما متوقف کنند چه نگاهی  به گذشته خواهیم

داشت ؟

چه  کارهای  نیمه کاره  یا اقدام  نشده  به ذهن  میرسد؟؟  

 چقدر به خودمان می پردازیم ؟

چقدر از زمان عمر در مهار ما بوده  و چقدر ما در حصار زمان ؟؟

چقدر برای استفاده  صحیح  از  زمان - فردی  اجتماعی  یا سازمانی - برنامه داریم ؟

بگذریم  از  اینکه غیر  از  پاسخگویی  در  نحوه  صرف عمر و زمان  در روز قیامت  

 اگر  دنیایی  هم  حساب کنیم   باز هم  نمره خوبی نداریم .   

چه  میزان  از رفتار خود  در حوزه های  مختلف   زندگی شخصی  - کار و خدمت  - علم

 و  دانش و ...   لذت  و  رضایت  درون  داشته ایم ؟

 دغدغه های  فوق  بهمان  میزان - و بعضا بیش از آن -  که  جنبه  فردی  دارد  جنبه 

 اجتماعی و  ملی  دارد   یعنی در مواردی  زمان  و فرصت های  اجتماعی  و ملی هم 

 دچار خسران و نقصان  می شود  که  یکی  از دلایل  مهم  آن  مسائل و  موانع 

 فرهنگی- اجتماعی   جامعه  می باشد. 

فلذا  انتظار میرود  متناسب  با سطح و میزان  نفوذ  اجتماعی   افراد  و 

 جایگاههای  اجرایی  و مسئولیتی که بعهده هر کسی می باشد  احساس مسئولیت

  و  دغدغه  نیز  بیشتر  باشد .

انشاءا...   در سایه  اعتقادات  دینی  و  باورها  و  دیرینه  فرهنگی  و  ملی  و  بهره گیری 

 از تجارب  دنیای  توسعه یافته  بتوانیم  احساس  مسئولیت   و  دغدغه  در  باب 

استفاده   صحیح  و  بموقع  از  زمان  - فرصتها  و قابلیتها  را  هم  در جنبه فردی  

 و  هم  جنبه  اجتماعی  و ملی   با فرهنگ سازی صحیح  - در قالب حرکتهای توام 

همگانی (مردمی )  و حاکمیتی -  تقویت  و  ترویج  نماییم  .

 و  با  پرهیز  از  فرصت سوزیها   تعطیلی ها   تاخیر و تعلل ها    اطاله زمان ها ... و 

 بهره گیری   صحیح   و  غنیمت شمردن  زمان  و فرصتهای  فردی  و  اجتماعی  شاهد 

تسریع  روند توسعه  و  تحول  اجتماعی  باشیم.  

                                                                               انشاءا...